Ortaokuldan beri insanlar Y. Jenny Wang’ ye büyüdüğünde ne olmak istediğini sorduklarında profesör olmak istediğini söylüyordu. Ancak MIT Makine Mühendisliği Bölümü’ndeki doktorası sırasında kendinden şüphe etmeye başladı.
Wang, “Birçok yüksek lisans öğrencisi gibi ben de MIT’ye girdiğim hikayeye inanarak geldim, ben bir doktora öğrencisiyim, bu yüzden her şeyi kendi başıma çözebilmeliyim” diye düşündüğü anlatıyor Wang. “Eğer bunu anlayamıyorsan, gerçekten buraya girecek kadar iyi miydin?”
Wang, yardım istemek yerine her sorunun cevabını kendisi bulmaya çalışarak saatler harcıyordu. Sonunda doktorasının ortalamadan uzun sürdüğünü fark etti ve bu da şüphelerini artırdı. Pandemi araştırmasını geciktirince daha da geride kalma endişesine kapıldı.
Ardından 2020 baharında öğrencilere yönelik Makine Mühendisliği Lisansüstü Koçluk Programının başlatıldığına dair bir e-posta aldı. “Kaybedecek neyim var?” Diyerek başvuruda bulundu.
Her hafta küçük akran gruplarıyla gerçekleştirilen koçluk seanslarında Wang, diğer birçok öğrencinin de şüphe ve endişeyle boğuştuğunu keşfetti. MIT deneyiminden gerçekten ne istediğini düşünmeyi, hedeflerini küçük adımlara ayırmayı ve daha fazla desteği kabul etmeyi öğrendi.
Wang, “Gelişmek için ihtiyaç duyduğum ortam türünün pek farkında değildim. Kullanmaktan hoşlandığım benzetme şu; balığı karada yaşayamayacağı için kötü bir hayvan olarak düşünmüyoruz. Doğal ortamı sudur, oraya adapte olmuştur. Yani mesele ihtiyacım olan ortamı bulmaktı ve o zamana kadar çevrenin önemini anlamamıştım.”
Bu ilk oturumlardan bu yana, Lisansüstü Koçluk Programı yüzlerce öğrenciye grup koçluğu oturumları, sorumluluk grupları ve yaz atölyeleri aracılığıyla yardımcı oldu. Ayrıca, MIT’deki her yüksek lisans öğrencisine açık olan bazı etkinliklerle hizmetlerini diğer bölümlerdeki lisansüstü öğrencilere de sunacak şekilde genişledi.
Aynı zamanda MIT’de araştırma mühendisi olarak da çalışan programın kurucusu Kelli Hendrickson (2005 doktora), “Koçluk zihniyeti dediğimiz şeyde birbirimizi destekleme yaklaşımıyla bir topluluk yaratıyoruz” diye açıklıyor.
Hendrickson koçluk ile mentorluk veya danışmanlık arasında bir ayrım yapıyor. Ona göre koçluk, kişisel ve profesyonel gelişimi teşvik eden yaratıcı çözümler bulmak için akran koçlar ve danışanlar arasında benzersiz bir ortaklık yaratır. Bunu makine mühendislerine açıklamanın bir yolu koçluğu, öğrencinin ürün olduğu işbirliğine dayalı bir ürün geliştirme olarak düşünmektir.
Hendrickson, “Bazen yüksek lisans öğrencisi olarak yakın çevrenizdeki insanlardan yeterli desteği almanız açısından küçük bir piyango kazanabilirsiniz. Koçluk programının yapmaya çalıştığı şey, öğrencileri baş araştırmacıları ve farklı kişilerle desteklemenin yeni bir yolunu sağlamaktır.”
Hendrickson, pandemi ortaya çıktığında yıllardır bir koçluk programı başlatmayı düşünüyordu. Kendisi de eski bir yüksek lisans öğrencisi olarak öğrencilerin mücadele ettiği benzersiz zorlukları ilk elden gördü.
“Her şeyin sanal hale gelmesiyle birlikte kesinlikle büyük bir ihtiyaç ortaya çıktı. Koçluk, öğrencilerin eksikliğini çok net hissettiği bir dönemdi.
İlk oturumlarda öğrencilerin pandeminin ötesinde de koçluktan faydalanabilecekleri açıkça ortaya konuldu ve program büyümeye devam etti. Bugün, üç ila yedi lisansüstü öğrenciden oluşan gruplar, koçluk becerilerinin yanı sıra kişisel ve mesleki hedefleriyle ilgili konuları ele almak için her hafta oturumlarda buluşuyor.
Toplantıların önceliklendirme, hedef belirleme ve stres yönetimi gibi ortak zorluklarla ilgili temaları olabilir. Öğrenciler ayrıca tez konularını değiştirmek, araştırma laboratuvarlarını taşımak veya iş kariyerlerine başlamak gibi kariyerlerinde geçiş yapmak için sıklıkla yardıma ihtiyaçları oluyor.
Şu anda MIT’de doktora sonrası araştırma görevlisi olarak çalışan ve koçluk programında eğitmenlik yapan Wang: “Öğrenciler haftalık oturumlar aracılığıyla gerçekten güven oluşturuyor ve birbirlerini tanımaya başlıyor. Döneme koçluk becerilerini öğrenerek başlayacaklar ve kolaylaştırılmış tartışmalar üzerinden pratik yapacaklar. Daha sonra, bir kişinin yaşadıklarıyla ilgili bir konuyu, grup akran koçluğuna geçiyorlar ve ardından grup, onların bu konuyu keşfetmelerine ve sorular sormalarına yardımcı olmak için koç gibi hareket ediyor.”
Program, her oturumda öğrencilere yalnızca kendi sorunları konusunda yardımcı olmakla kalmıyor, aynı zamanda onları akranlarına yardımcı olacak becerilerle donatıyor ve MIT’yi daha destekleyici bir yer haline getiriyor.
Hendrickson: “İnsanlardan duyduğumuz en önemli şey, bir topluluk duygusu oluşturmaya yardımcı olduğumuzdur. Özellikle laboratuvar grubunuz küçükse, yaşam düzenlemeleriniz küçükse ve ayrıca doktora çalışmanızda ilerledikçe ders almayı bırakırsınız. Uzun süre tek başınaymış gibi hissedebilirsin. Hala gelişmenize ve ilerlemenize yardımcı olduğunu hissettiren bir topluluk duygusu bulmaya çalışmak, öğrencilerin gruba katılmasının büyük bir nedenidir.”
