Dünyanın önde gelen teknoloji üniversitelerinden Massachusetts Teknoloji Enstitüsünde (MIT), öğrenciler mühendisliği alışılmışın dışında bir yöntemle öğreniyor. Kendi tasarladıkları savaş robotlarını arenalarda karşı karşıya getiren öğrenciler, makinelerinin ağır darbeler almasını ve zaman zaman parçalanmasını bir başarısızlık değil, öğrenme fırsatı olarak değerlendiriyor. MIT Combat Robotics Club bünyesinde geliştirilen robotlar ulusal ve uluslararası yarışmalara katılırken, öğrenciler tasarımdan üretime, malzeme biliminden elektroniğe kadar mühendisliğin birçok alanında uygulamalı deneyim kazanıyor.
ABD’nin Massachusetts eyaletindeki Cambridge kentinde bulunan Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT), mühendislik eğitimine farklı bir boyut kazandıran öğrenci topluluğuyla dikkat çekiyor.
MIT Combat Robotics Club (CRC) adıyla faaliyet gösteren robotik kulübünde öğrenciler, rakiplerini etkisiz hâle getirmek amacıyla tasarlanmış yüksek performanslı robotlar geliştiriyor.
Ancak bu çalışmaların asıl amacı yalnızca yarışmaları kazanmak değil.
Öğrenciler, robotlarını gerçek mücadele koşullarında sınayarak tasarım hatalarını belirliyor, dayanıklılık sorunlarını inceliyor ve elde ettikleri deneyimlerden yararlanarak daha gelişmiş makineler üretiyor.
MIT’nin 4 Kasım 2026 tarihinde yayımladığı haberde tanıtılan kulüp, mühendislikte başarısızlıkların nasıl değerli bir öğrenme aracına dönüştürülebileceğini gösteren dikkat çekici bir örnek oluşturuyor.
Kulübün Sloganı: Yap, Savaş, Parçala, Tekrar Yap
MIT Combat Robotics Club, çalışmalarını dört kelimelik bir sloganla özetliyor:
“Build, Battle, Destroy, Repeat.”
Türkçesiyle: “Yap, Savaş, Parçala, Tekrar Yap.”
Bu slogan, kulübün mühendislik anlayışını doğrudan yansıtıyor.
Öğrenciler önce bir robot tasarlıyor, ardından parçalarını üretiyor ve elektronik sistemlerini kuruyor. Daha sonra geliştirdikleri robotu özel olarak hazırlanmış güvenlik kafeslerinin bulunduğu yarışma arenalarında rakipleriyle karşı karşıya getiriyor.
Mücadele sırasında robotların zırhları zarar görebiliyor, mekanik parçaları kırılabiliyor ve hareket sistemleri çalışamaz hâle gelebiliyor.
Yarışmanın ardından öğrenciler hasar gören makinelerini inceliyor.
Hangi parçanın neden kırıldığı, hangi malzemenin yeterince dayanıklı olmadığı, hangi mekanizmanın beklendiği gibi çalışmadığı ve tasarımda hangi değişikliklerin yapılması gerektiği değerlendiriliyor.
Sonrasında yeni bir geliştirme süreci başlıyor.
Böylece robotların tasarlanması, üretilmesi, sınanması ve yeniden geliştirilmesi sürekli tekrarlanan bir mühendislik döngüsüne dönüşüyor.
2001 Yılında Kuruldu, 2023’te Yeniden Canlandı
MIT Combat Robotics Club’ın geçmişi 2001 yılına uzanıyor.
MIT Edgerton Center bünyesinde faaliyet gösteren kulüp, 2023 yılında yeni üyeler ve yeni robot tasarımlarıyla yeniden etkinlik kazandı.
Bugün tamamen öğrenciler tarafından yönetilen topluluk, farklı mühendislik alanlarından katılımcıları bir araya getiriyor.
Kulübün en önemli özelliklerinden biri, çalışmalarının büyük ölçüde öğrencilerin kendi öğrenme ve araştırma süreçlerine dayanması.
Üyeler robot tasarımlarını birlikte geliştiriyor, üretim süreçlerini organize ediyor ve karşılaştıkları teknik sorunlara ortak çözümler arıyor.
Kulübün alt ekipleri, National Havoc Robot League (NHRL) tarafından düzenlenen profesyonel robot dövüşü yarışmalarına katılıyor.
Yaklaşık iki ayda bir gerçekleştirilen bu organizasyonlarda farklı ağırlık sınıflarındaki robotlar karşı karşıya geliyor.
MIT öğrencileri ayrıca üniversite kampüsünde yerel ekiplerin de katılabildiği robot mücadeleleri düzenliyor.
ARES: Çelik, Titanyum, Alüminyum ve Tutkudan Yapılan Robot
Kulübün en dikkat çekici projelerinden biri ARES adlı savaş robotu.
Adını Antik Yunan mitolojisindeki savaş tanrısı Ares’ten alan robot, yaklaşık 13,6 kilogramlık (30 pound) ağırlık sınıfında yarışıyor.
ARES, güçlü mekanik sistemleri ve dayanıklı malzemeleri bir araya getiren gelişmiş bir mühendislik ürünü.
Robotun gövdesinde alüminyum, titanyum ve ultra yüksek molekül ağırlıklı polietilen (UHMWPE) gibi malzemeler kullanılıyor.
Bu malzemeler, robotun ağırlığını kontrol altında tutarken darbelere karşı dayanıklılığını artırmak amacıyla tercih ediliyor.
ARES’in en dikkat çekici özelliği ise dikey eksende dönen ve rakip robotlara güçlü darbeler uygulayabilen metal saldırı mekanizması.
İngilizcede “Beater Bar” olarak adlandırılan bu sistem, yüksek hızla dönen bir parçanın rakip robotla temas etmesi esasına dayanıyor.
Robotun hareket sistemi ise yüksek performanslı, fırçasız elektrik motorlarıyla çalışan dört tekerlekten oluşuyor.
Saldırı mekanizmasında kompakt ve yedekli güç aktarım düzeni kullanılıyor.
MIT Combat Robotics Club’ın 2026–2027 dönemi kaptanı Abi Dixon, ARES’i tanımlarken robotun çelik, titanyum, alüminyum ve tutkuyla üretildiğini belirtiyor.
Bu ifade, öğrencilerin projeye yalnızca teknik bir çalışma olarak değil, yoğun emek ve bağlılık gerektiren ortak bir girişim olarak yaklaştığını da ortaya koyuyor.
Dünya Şampiyonasında Beklenmedik Yenilgi
ARES, 2025 yılında düzenlenen National Havoc Robot League Dünya Şampiyonası’na güçlü şampiyonluk adaylarından biri olarak katıldı.
Ancak yarışma, MIT öğrencilerinin beklediği gibi sonuçlanmadı.
Robot, kendisine benzer saldırı mekanizmalarına sahip iki rakibi karşısında yenilgiye uğradı.
Kulübün 2025–2026 dönemi kaptanı Ryan Duarte, yenilgilerin nedenini değerlendirirken ARES’in zırhının rakiplerin saldırılarına karşı yeterince geliştirilmemiş olduğunu belirtiyor.
Bu sonuç, öğrenciler için önemli bir mühendislik problemi ortaya çıkardı.
Robotun güçlü bir saldırı mekanizmasına sahip olması, benzer güçteki saldırılara dayanabileceği anlamına gelmiyordu.
Öğrenciler, robotun koruma sistemini yeniden değerlendirmeye başladı.
Zırhın hangi bölgelerinin daha fazla korunması gerektiği, kullanılan malzemelerin darbeler karşısındaki davranışı ve gövdenin yapısal dayanıklılığı üzerinde çalışmalar yürütüldü.
Böylece şampiyonada yaşanan yenilgiler, yeni tasarım kararlarının temelini oluşturdu.
Yenilgilerden Sonra Gelen Başarı
MIT öğrencileri, dünya şampiyonasında yaşadıkları hayal kırıklığının ardından ARES’i geliştirmeyi sürdürdü.
Ryan Duarte’nin liderliğindeki ekipte Makine Mühendisliği Bölümü öğrencileri Henry Dang, Kendall Binkley ve Liam Gault da görev aldı.
Yapılan geliştirmelerin ardından ARES, 2026 yılının nisan ayında katıldığı bir yarışmada ikincilik elde etti.
Robot, aynı yılın ekim ayında gerçekleştirilen bir başka yarışmada ise üçüncü oldu.
Bu dereceler, öğrencilerin geliştirme çalışmalarını sürdürmesi için önemli deneyimler sağladı.
Kulüp, ARES’in yanı sıra KRATOS adlı başka bir robot üzerinde de iyileştirmeler yapıyor.
Aynı zamanda yeni nesil savaş robotlarının geliştirilmesine yönelik çalışmalar devam ediyor.
MIT öğrencilerinin yaklaşımında önemli olan nokta, robotun ilk tasarımda kusursuz olması değil; her yarışmadan elde edilen bilgilerin sonraki tasarımlara aktarılması.
Öğrenciler İçin Asıl Başarı Bazen Kaybetmekten Geçiyor
Kulübün 2026–2027 dönemi kaptanı Abi Dixon, robot dövüşlerinin kendisine yalnızca mühendislik değil, başarısızlıklarla başa çıkma konusunda da önemli deneyimler kazandırdığını anlatıyor.
Dixon’a göre öğrenciler, büyük emek harcayarak geliştirdikleri bir makinenin yarışma sırasında ağır hasar alabileceğini baştan kabul ediyor.
Aylar boyunca tasarlanan, parçaları üretilen ve defalarca test edilen bir robot, arenada birkaç dakika içinde kullanılamaz hâle gelebiliyor.
Ancak öğrenciler bu durumun çalışmalarını anlamsızlaştırmadığını düşünüyor.
Tam tersine, yaşanan hasar ve yenilgiler yeni tasarım kararları için değerli bilgiler sağlıyor.
Dixon, kulübün en önemli özelliklerinden birinin, yarışma ne kadar kötü sonuçlanırsa sonuçlansın öğrencilerin sonunda yaptıkları işle gurur duymaları olduğunu vurguluyor.
Bu anlayış, mühendislikte başarısızlıkların yalnızca kaçınılması gereken sonuçlar değil, yeni çözümler geliştirmek için kullanılabilecek deneyimler olduğunu gösteriyor.
Öğrenciler Gerçek Bir Mühendislik Projesini Baştan Sona Yönetiyor
MIT Combat Robotics Club, üyelerine yalnızca robotların montajını yapma fırsatı sunmuyor.
Öğrenciler bir mühendislik projesinin fikir aşamasından yarışmaya katılımına kadar bütün süreçlerinde görev alabiliyor.
Bu çalışmalar kapsamında bilgisayar destekli tasarım (CAD), sonlu elemanlar analizi, CNC tezgâhlarında üretim, kaynak işlemleri, malzeme seçimi ve elektronik sistemlerin geliştirilmesi gibi alanlarda deneyim kazanılıyor.
Bilgisayar destekli tasarım yazılımlarıyla robotların üç boyutlu modelleri hazırlanıyor.
Sonlu elemanlar analizi kullanılarak parçaların kuvvet ve darbelere karşı nasıl davranabileceği değerlendiriliyor.
CNC tezgâhlarıyla tasarlanan parçalar hassas biçimde üretiliyor.
Ardından motorlar, elektronik kontrol sistemleri, güç aktarım mekanizmaları ve diğer bileşenler bir araya getiriliyor.
Robotun yarışmaya hazır hâle gelmesinin ardından gerçekleştirilen testler ise tasarımın gerçek koşullarda ne kadar başarılı olduğunu ortaya koyuyor.
Bu süreç, öğrencilerin teorik mühendislik bilgilerini somut bir ürün geliştirme deneyimiyle birleştirmesine olanak sağlıyor.
“Kendi Tasarladığım Bir Şeyi Baştan Sona Üretebildim”
MIT Makine Mühendisliği öğrencisi Eleni Morales, kulüpteki deneyiminin mühendisliğe bakışını değiştirdiğini belirtiyor.
Morales, MIT’ye gelmeden önce kendi başına bir şey tasarlamaya karar verip mühendislik sürecinin bütün aşamalarını tamamlayabileceği bir fırsat bulamadığını anlatıyor.
Robotik kulübünde çalışmanın kendisine bu deneyimi kazandırdığını belirten Morales, kulübün mühendis olma isteğini daha da güçlendirdiğini ifade ediyor.
Morales, 2025–2026 döneminde kulübün üretim çalışmalarından sorumlu eş yöneticilerinden biri olarak görev aldı.
Bu örnek, öğrenci kulüplerinin yalnızca sosyal etkinlikler düzenleyen topluluklar olmadığını, uygulamalı eğitim ve mesleki gelişim açısından da önemli bir rol üstlenebildiğini gösteriyor.
Bu Dönem Kulübe 54 Yeni Öğrenci Katıldı
MIT Combat Robotics Club, 2026 güz döneminde 54 yeni üyeyi bünyesine kattı.
Kulübe katılmak için belirli bir bölümde okumak veya daha önce robot geliştirmiş olmak gerekmiyor.
Farklı sınıflardan ve akademik alanlardan öğrenciler, teknik deneyimleri bulunmasa bile kulübe katılabiliyor.
Yeni üyeler için özel bir başlangıç programı uygulanıyor.
Bu program kapsamında öğrenciler üçer kişilik ekipler oluşturarak yaklaşık 454 gram ağırlığında, “antweight” olarak adlandırılan küçük savaş robotları geliştiriyor.
Bu robotlar, ARES gibi büyük makinelerden çok daha hafif olmalarına rağmen öğrencilerin temel mühendislik süreçlerini öğrenmeleri açısından önemli fırsatlar sunuyor.
Katılımcılar küçük robotların mekanik tasarımlarını hazırlıyor, gerekli parçaları seçiyor, üretim ve montaj çalışmalarını gerçekleştiriyor.
Daha sonra robotlarını test ederek karşılaştıkları teknik sorunları çözmeye çalışıyor.
Abi Dixon, kulübün bütün teknik deneyim seviyelerindeki öğrencilere açık olmasını önemsediklerini belirtiyor.
Amaç, yeni katılan her öğrencinin yalnızca başkalarının çalışmalarını izlemekle yetinmemesi, geliştirilen robotun belirli bir bölümünde doğrudan sorumluluk üstlenmesi.
Robot Dövüşleri Nasıl Yapılıyor?
Robot dövüşleri, özel güvenlik önlemleri bulunan kapalı arenalarda gerçekleştirilen mühendislik yarışmaları.
Farklı ekipler tarafından geliştirilen robotlar, belirlenen ağırlık ve teknik kurallar çerçevesinde birbirleriyle mücadele ediyor.
Robotların üzerinde döner mekanizmalar, darbe uygulayan sistemler veya rakiplerini hareket edemez hâle getirmeye yönelik farklı tasarımlar bulunabiliyor.
Mücadeleler sırasında robotlar uzaktan kontrol ediliyor.
Yarışmacıların amacı, rakip robotun hareket kabiliyetini veya saldırı sistemini etkisiz hâle getirerek mücadelede üstünlük sağlamak.
Bu yarışmalar, mekanik tasarım ve elektronik sistemlerin yüksek darbeler altında nasıl davrandığını gözlemlemek için de önemli bir uygulama ortamı oluşturuyor.
MIT öğrencilerinin katıldığı National Havoc Robot League organizasyonunda farklı ağırlık sınıfları bulunuyor.
Bunlar arasında yaklaşık 1,36 kilogramlık (3 pound), 5,44 kilogramlık (12 pound) ve 13,6 kilogramlık (30 pound) robotların yarıştığı kategoriler yer alıyor.
ARES, bu kategorilerden 30 pound sınıfında mücadele ediyor.
Robot Dövüşleri ile BattleBots Arasındaki Bağlantı
Robot dövüşleri, televizyon programları sayesinde geniş bir izleyici kitlesine de ulaşmış durumda.
Bu alandaki en tanınmış yapımlardan biri BattleBots.
Programda farklı ekiplerin geliştirdiği robotlar, özel arenalarda birbirleriyle mücadele ediyor.
MIT Combat Robotics Club’ın geçmişinde de BattleBots izleyicilerinin tanıyabileceği robotlar bulunuyor.
MIT’nin haberinde Uppercut, SawBlaze, The Dentist ve Overhaul gibi robotların kulübün geçmişiyle bağlantılı olduğu belirtiliyor.
Bu örnekler, üniversite öğrencilerinin geliştirdiği robotların yalnızca kampüs içindeki çalışmalarla sınırlı kalmadığını, daha geniş robotik yarışma ekosistemiyle de ilişkili olduğunu gösteriyor.
14 Kasım’da MIT Kampüsünde Yeni Robot Mücadeleleri Düzenlenecek
MIT Combat Robotics Club, 14 Kasım 2026 tarihinde üçüncü yıllık MIT Combat Robotics House Battle etkinliğini gerçekleştirmeyi planlıyor.
Etkinliğe üniversitenin yeni Met Warehouse binası ev sahipliği yapacak.
Kulüp, bu organizasyonla öğrencilerin geliştirdiği robotları MIT topluluğu ve yerel robot geliştiricilerle buluşturmayı hedefliyor.
Kampüs içindeki bu tür yarışmalar, yeni üyelerin tasarımlarını gerçek mücadele koşullarında sınaması açısından önemli bir deneyim oluşturuyor.
Aynı zamanda farklı ekiplerin geliştirdiği çözümlerin karşılaştırılması ve öğrencilerin birbirlerinden öğrenmesi için de fırsat sunuyor.
Mühendislik Eğitiminde Deneyerek Öğrenmenin Önemi
MIT Combat Robotics Club’ın çalışmaları, mühendislik eğitiminde uygulamalı öğrenmenin önemini ortaya koyuyor.
Geleneksel derslerde öğrenciler çoğu zaman belirli teknik problemleri önceden tanımlanmış koşullar altında çözüyor.
Ancak gerçek mühendislik projelerinde beklenmedik sorunlarla karşılaşmak kaçınılmaz.
Bir malzeme hesaplanan dayanıklılığı göstermeyebilir, mekanik bir sistem öngörülen performansa ulaşamayabilir veya elektronik bileşenler yüksek titreşim ve darbe altında sorun çıkarabilir.
Bu tür durumlarda mühendislerin yalnızca teorik bilgiye değil, problem çözme, analiz yapma ve alternatif tasarımlar geliştirme becerilerine de ihtiyaçları bulunuyor.
Robot dövüşleri, öğrencilerin bu becerileri geliştirebileceği oldukça zorlu bir ortam oluşturuyor.
Çünkü yarışma sırasında tasarımın eksiklikleri doğrudan ortaya çıkıyor.
Robotun dayanıklı olduğu düşünülen bir bölgesi kırılabiliyor veya güçlü olması beklenen bir mekanizma rakibin saldırıları karşısında yetersiz kalabiliyor.
Öğrenciler bu sonuçları inceleyerek teorik varsayımlarını gerçek koşullarla karşılaştırma fırsatı buluyor.
Bu açıdan robot dövüşleri, yalnızca bir rekabet etkinliği değil, tasarım kararlarının sonuçlarını somut biçimde gösteren uygulamalı bir öğrenme ortamı niteliği taşıyor.
Türkiye’deki Mühendislik Fakülteleri İçin de İlginç Bir Model
MIT’nin robotik kulübünde uygulanan yaklaşım, Türkiye’deki üniversitelerin mühendislik eğitimleri açısından da değerlendirilebilecek bir örnek sunuyor.
Türkiye’de birçok üniversitede robotik, otonom sistemler, elektrikli araçlar, insansız hava araçları ve farklı teknoloji alanlarında çalışan öğrenci takımları bulunuyor.
Bu takımların geliştirdiği projeler, öğrencilerin derslerde öğrendikleri bilgileri gerçek ürünlere dönüştürmelerine yardımcı oluyor.
MIT örneğinin dikkat çekici yönü ise başarısızlığın eğitim sürecinin doğal ve beklenen bir parçası olarak ele alınması.
Öğrenciler yalnızca çalışan bir ürün geliştirmeye değil, ürünün neden başarısız olabileceğini anlamaya da odaklanıyor.
Bu yaklaşım, özellikle mühendislik tasarım dersleri, öğrenci proje takımları ve üniversite-sanayi iş birliklerinde uygulanabilecek önemli bir eğitim anlayışını temsil ediyor.
Öğrencilerin fikir geliştirmeden üretime, testlerden tasarım iyileştirmelerine kadar bütün aşamalarda aktif sorumluluk üstlenmesi, teknik becerilerinin yanı sıra ekip çalışması ve proje yönetimi yetkinliklerini de güçlendirebilir.
Bazen En İyi Mühendislik Dersi, Parçalanan Bir Robottan Çıkıyor
MIT Combat Robotics Club, mühendislikte başarının her zaman ilk denemede kusursuz bir ürün geliştirmek anlamına gelmediğini gösteriyor.
Öğrenciler için bir robotun yarışmayı kaybetmesi, zırhının kırılması veya mekanik sistemlerinin hasar görmesi, çoğu zaman yeni bir öğrenme sürecinin başlangıcı oluyor.
2025 dünya şampiyonasında beklentileri karşılayamayan ARES’in sonraki yarışmalarda elde ettiği ikincilik ve üçüncülük dereceleri de bu yaklaşımın somut örneklerinden birini oluşturuyor.
Kulüp üyeleri robotlarını geliştirmeye devam ederken yeni öğrenciler de küçük makinelerle aynı mühendislik döngüsünü deneyimlemeye başlıyor.
Tasarlamak, üretmek, sınamak, başarısızlıkları analiz etmek ve yeniden denemek.
MIT’nin robotik kulübünü farklı kılan, bu sürecin yalnızca teknik bir çalışma değil, öğrencilerin mühendislik anlayışını ve problem çözme becerilerini geliştiren bir eğitim deneyimi olması.
MIT öğrencilerinin robot dövüşlerinden çıkardığı en önemli ders: Mühendislikte bazen bir makinenin neden parçalandığını anlamak, onu ilk kez çalıştırmayı başarmaktan daha öğretici olabilir.



























